Szkoła i osiedle, z których korzystała wnuczka Zygmunta Cieplaka, powstały z inicjatywy jej dziadka. W rodzinnej kronice mieszkająca w Szwajcarii dąbrowianka odtworzyła losy rodziny związanej z górnictwem, oświatą i działalnością społeczną.

Ślad prowadzi na Reden. Tam Ignacy Ciepliński kupił nieruchomość z ziemią i pracował pod ziemią po przyjeździe do Dąbrowy około 1830 roku. Według rodzinnej relacji później prawdopodobnie chronił się przed carskimi represjami na Górnym Śląsku. Właśnie tam przyjął nazwisko Cieplak. Do Dąbrowy wrócił po ogłoszeniu amnestii, a gospodarstwo przejął następnie jego syn Julian, także górnik.

W kolejnym pokoleniu ważniejsza od kopalni stała się szkoła: trzy córki Juliana oraz jego syn Zygmunt wybrali zawód nauczyciela. Zygmunt poznał przyszłą żonę w placówce, którą kierował — Władysława rozpoczynała tam pracę. Ślub wzięli w 1916 roku. Nauczycielem został później również Jerzy Cieplak, ojciec pisarki Anny Cieplak.

Podczas okupacji Zygmunt ukrywał się po ostrzeżeniu, że znalazł się wśród 40 zakładników. W lutym 1940 roku wrócił nocą do żony i córek. Gestapo zatrzymało go w domu. Trafił do sosnowieckiego więzienia, gdzie córka Danuta mogła odwiedzić go dwukrotnie.

Po śmierci męża Władysława działała jako konspiracyjna łączniczka; otrzymała Krzyż Zasługi. W pamięci wnuczki pozostał także domowy szczegół: duży portret Zygmunta wiszący w pokoju dzielonym z babcią.

Podstawą kroniki były odziedziczone fotografie, korespondencja i rodzinne dokumenty. Autorka, urodzona w 1951 roku i wychowana w Dąbrowie Górniczej, od 1981 roku mieszka w Szwajcarii. Najpierw opracowała dzieje rodziny po niemiecku dla swoich potomków. Później przygotowała krótsze polskie opracowanie dla kuzyna Jerzego Cieplaka i jego bliskich.

źródło: Urząd Miejski w Dąbrowie Górniczej